| |
|
| Knjiga koja se nalazi pred vama predstavlja drugi deo edicije Istorija filozofije, |
| ovom zbirkom tekstova obuhvaćen je period srednjovekovne filozofije sa |
| posebnim akcentom na hrišćansku religiju koja daje pečat ovom načinu |
| filozofiranja: Filozofija postaje sluškinja teologije (''Tako je filozofija samo |
| pleodaje za veru - praeambula fidei''. I.K.). |
|
| |
| Knjiga započinje objašnjenjem Hrišćanske religije, njenim nastankom te Isusom |
| Hristom kao najznačajnijom ličnošću onoga vremena, u tom kontekstu navedena |
| je Isusova Beseda na gori. Taj period pretpostavlja pojava Gnosticizma kao |
| najvećeg protivnika tadašnje religije koja je samo ubrzala razvitak Patristike (lat. |
| Pater. - otac), tj. učenja svetih otaca. Potom se nastavlja izlaganje eklatantnih |
| filozofa koji odslikavaju tadašnje vrelo mišljenja istovremeno predstavljajući izvor |
| filozofskoga mišljenja. Ovaj deo započinje Avgustinovim Ispovestima u čiji se |
| centar proučavanja vraća problem vremena. Nastavlja se sa periodom sholastike |
| (Boetije, Kasidor) a epicenter predstavlja izlaganje problema univerzalija (opštih |
| pojmova) i mogućih rešenja ovog problema. |
| |
| Najveći deo knjige je posvećen T. Akvinskom (Thomas Aquinas, 1226 - 1274) |
| filozofu impozantnog dela, to je razumljivo ako se uzme u obzir da je Akvinski |
| postavio temelj hrišćanskoj teologiji i kao takav izabran je za ''petog crkvenog |
| oca'', otuda i veliki broj epiteta koji se vezuju za njega: doctor ordinis, doctor |
| universalis, doctor communis, doctor angelicus etc. Ovde nam Akvinski govori o |
| mogućnostima Uma, zabludama Grka, a kao posebnost navedeno je njegovo |
| mišljenje o postojanju Boga. |
|
| |
| Osobena odlika ove zbirke tekstova, koja je odvaja od mnoštva sličnih, jeste |
| navođenje istorije i karakterisktika Vizantijske teo-filozofije inaugurisane kroz |
| dela Pseudo-Dionisija Areopagite, M. Ispovednika, J. Damaskina, G. Palave, sv. |
| Save. Ovo je od posebnog značaja zato što Vizantija postaje centar filozofskog |
| proučavanja u srednjem veku i predstavlja nastavak helenske filozofije. Ovde se |
| mora naglasiti da se takva filozofija razvijala u ''znaku novoplatonizma i mistike, |
| nasuprot latinskom (zapadnom) hrišćanstvu, koje je pod određenim istorijskim |
| okolnostima, prihvatilo i razvijalo uglavnom sholastički aristotelovski racionalizam''. |
|
| |
| Sa druge strane, morali smo navesti Kinesku i Indijsku filozofiju, pre svega kroz |
| njihove najznačajnije mislioce, u kineskoj filozofiji to su bili Konfučije, Jung Ču, |
| Meneciji, dok je Indijska filozofija apostrofirana kroz kraći pregled istorije, s |
| posebnim osvrtom na period Veda koji se drži najznačajnijem periodom takvog |
| načina filozofiranja. |
| |
|
| |
